Posted by: Dr Pano Kroko Churchill | April 21, 2014

Θυμουμενοι την Δικτατορια και την Γερμανικη Κατοχη σημερα

Σημερα, 47 χρόνια από την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα μας, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια επίθεση προερχομενη απο την Ελληνικη κυβερνηση Υποτελειας — ενάντια στα βασικα δικαιώματα του ανθρώπων, ενάντια στα δικαιώματα των ανεργων καθως και των εργαζομένων, ενάντια στα δικαιώματα της νεολαίας και των συνταξιουχων, αλλά και ενάντια στην ίδια τη δημοκρατία και την ελευθερια.

Η σημερινη θυμηση πρεπει να είναι ενα καλεσμα γι’ αντίσταση ενάντια στη καταστρεπτικη λιτοτητα, εναντια στη μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης υποτελειας, εναντια στον αυταρχισμό της Γερμανιας, και εναντια στον περιορισμό της Ελληνικης Αυτοκυριαρχίας και Αυτοδιαθεσης.

Η σημερινη θυμηση πρεπει να είναι ενα καλεσμα γι’ αντίσταση ενάντια στην βαρβαρικη γερμανικη Διοικηση της Ευρωπης παραδομενης στους συγρονους Ναζιστες.

Η σημερινη θυμηση πρεπει να είναι ενα καλεσμα γι’ αντίσταση ενάντια σε καθε αποτυχημενη οικονομικη πολιτικη σχεδιασμενη στο Βερολινο, στη Φρανκφουρτη, και στις Βρυξελλες.

Η σημερινη θυμηση πρεπει να είναι ενα καλεσμα γι’ αντίσταση ενάντια στο βασανισμο του Ελληνα απο αλλη μια αποτυχημενη Γερμανικη ιδεολογια οπως αυτη που εφερε την Χουντα στην Ελλαδα καθως και την Κατοχη.

Η σημερινη θυμηση πρεπει να είναι ενα καλεσμα γι’ αντίσταση ενάντια στη βλακεια της Γερμανικης λιτοτητας, μια οικονομικο-πολιτικη θεωρια που εφερε την Ελλαδα ξανα στην κατοχικη πεινα. Σημερα που η κατοχη ειναι αοσμη και αορατη και που εξασκειται ανετα απο τουσ ντοπιους κοντζαμπασηδες για λογαριασμο των Γερμανων κατακτητων, πρεπει να θυμηθουμε την χουντα και την κατοχικη πεινα ξανα μπας και ξυπνησουμε… και δουμε την αληθεια.

Η σημερινη θυμηση πρεπει να είναι ενα καλεσμα γι’ αντίσταση ενάντια στη Γερμανικη κατοχη που εφερε τη πεινα και λιμοκτονισε τραγικα και ασκοπα πανω απο ενα εκατομμυριο Ελληνικες ψυχες. Ενα εκατομυριο Ελληνες πεθαναν απο πεινα την τελευταια φορα που μια υποτελης Ελληνικη κυβερνηση συνεργαστικε “καλα” με τους Γερμανους, 73 χρονια απο σημερα…

Η σημερινη θυμηση πρεπει να είναι ενα καλεσμα γι’ αντίσταση των πολιτων διοτι αυτη ειναι η μονη ελπιδα για τη επαναφορα της δημοκρατίας στην Ελλάδα αλλα και στην Ευρώπη.

Δυστυχως, η Ενεργη Αντίσταση σημερα είναι ο μονος δρομος Ελπιδας, μεσω της Αληθειας, και της Δικαιοσυνης. Ειναι ισως ο τελευταιος δρομος, που ακομα υπαρχει για τον Ελληνα, διοτι κανα-δυο δεκαετιες απο σημερα δεν θα υπαρχει καν Ελλαδα, καθως οι Γερμανοι θεωρουν τους Ελληνες απλα σαν υπανθρωπους [Untermensch] και οχι σαν συμπολιτες στην Ευρωπαικη Δημοκρατια.

Δυστυχως, η Ενεργη Αντίσταση σημερα είναι ο μονος δρομος για τον Ελληνα ν’απελευθερωθη απο τους τωρινους κυβερνωντες πολιτικους που οι ιδιοι οι Γερμανοι που σκοτωνουν τον Ελληνικο λαο, τους επαινουν ως καλους πατριωτες.

Δυστυχως, η Ενεργη Αντίσταση σημερα είναι ο μονος δρομος για ενα μικρο βημα στην κατευθηνση του Δικαου, καθως αντιπροσωπευει ένα μήνυμα αλληλεγγύης, ένα μήνυμα αξιοπρέπειας, και μια υπενθύμιση των αρχαιων καθως και των νεων αγώνων του ελληνικού λαού για δημοκρατία και ανεξαρτησία.

Δυστυχως, η Ενεργη Αντίσταση σημερα είναι ο μονος δρομος για να ξαναβρουμε τη δημοκρατία που πολέμησαν και πολεμούν και παλι σήμερα οι νοσταλγοί του φασισμού και του ναζισμού, καθως και οι ντοπιες υποτελεις κυβερνησεις.

Δυστυχως, η Ενεργη Αντίσταση σημερα είναι ο μονος δρομος για να θυμουμεθα και για να τιμούμε τους ανθρωπους που πρωταγωνίστησαν στον επτάχρονο αντιδικτατορικό αγώνα καθώς και όλους τους αγωνιστές της δημοκρατίας, που υπερασπίστηκαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και την ελευθερία απέναντι στην Γερμανοκίνητη χούντα καθως και αυτους που δωσαν τη ζωη τους στον πολεμο εναντια, και κατα την διαρκεια της προηγουμενης Γερμανικης κατοχης το 1940 – 1945.

Δυστυχως, η Ενεργη Αντίσταση σημερα είναι ο μονος δρομος για να θυμηθουμε οτι οι αγώνες των προηγουμενων αγωνιστων της Ελευθεριας, μας δίνουν δύναμη σήμερα και ελπιδα για το αυριο. Οι ανθρωποι αυτοι που θυσιασαν ολα τα δικα τους “Αυριο” — ειναι για εμας οι σημερινοι οδηγοι στον αγώνα μας για τη δημοκρατία και την ελευθερία. Ενας καινουργιος αγωνας επίκαιρος και άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για τα Ανθρωπινα Δικαιωματα και την Ισονομια, καθως ειναι ενας ιερος αγωνας εναντια στο σαρακι της Διαφθορας που ριχνει την χωρα στον γκρεμο και φερνει τις εκαστοτε Κυβερνησεις Δοσιλογων στον τοπο μας. Κυβερνησεις αιςχους και υποταγης οπως αυτες που σημερα εχουμε μονο και μονο για να εφαρμοζουν τις αποτυχημενες ιδεολογικες πολιτικες του Βερολινου που οδηγουν τον Ελληνικο λαο ξανα σε μια νεα λιμοκτονια της ελπιδας…

Δυστυχως, η Ενεργη Αντίσταση σημερα είναι ο μονος δρομος που απομεινε για μας και χρειαζομαστε “φαρους” να μας οδηγουν σ’ αυτο το δυσκολο και σκοτεινο μονοπατι. Γι’ αυτο ας θυμηθουμε τον Αθανατο κι Ανίκητο, Αλεκο Παναγουλη απο το ποιημα του που γραφτηκε με το ιδιο του το αιμα, στη φυλακη βασανιστηριων στα μαυρα Χρονια της Χουντας, το 1971, οταν μια αλλη ομαδα κυβερνοντων μαριονεττων, υποτελων στους Γερμανους ρημαζε την φτωχη χωρα μας.
Εγραφε τοτε με αιμα ο Αλεκος Παναγουλης οτι «Αυτούς που αύριο θα φτύνει ο Λαός εμένα φτύνουν»

Ας θυμηθουμε σημερα ξανα οτι αν κάποιος πάλεψε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο για την πτώση της δικτατορίας, αυτός ήταν ο Αλέκος Παναγούλης.

Σήμερα την ημερα της 47ης επετείου από την εγκαθίδρυση της Δικτατοριας του στρατιωτικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου 1967, πολεμαμε για την ενθύμιση του ΑΓΩΝΑ μεσ’ απο το παρακάτω ποιήμα του Αλεξανδρου Παναγούλη, το οποίο γράφτηκε κυριολεκτικώς με το αίμα του στην απομόνωση των στρατιωτικών φυλακών Μπογιατίου, το 1971.

«Δεμένος χειροπόδαρα
στο σιδερένιο το κρεβάτι
κι οι αλυσίδες
το σώμα ακίνητο κρατούν

Κοράκια γύρω μου
ζητούν να με σπαράξουν
Δούλοι τυράννων
κι έχουν ανθρώπινες μορφές

Χτυπάνε τις πατούσες μου με ξύλα
σβήνουν τσιγάρα στο κορμί
στο ματωμένο πρόσωπό μου
στηρίζουν κάνες πιστολιών
και ξεφωνίζουν ασταμάτητα
Με βρίζουν και ξεστομίζουν απειλές

Αυτοί που λιποτάχτησαν
εμένα λένε λιποτάχτη
Αυτοί που πρόδωσαν
προδότη με φωνάζουν
Αυτούς που αύριο θα φτύνει ο Λαός
εμένα φτύνουν
Με λένε πρόστυχο
ανήμποροι να δουν
τη δύναμη που κρύβεται και την αλήθεια
στου αλυσοδεμένου τις βρισιές και την οργή
Με λένε πρόστυχο
κι ο βούρδουλας
χαράζει στο κορμί
λαβωματιές καινούριες
λαβωματιές που χάσκουν απορώντας

Στο σάρκινο πουκάμισο
οι αιμάτινες λουρίδες
το χρωμ’ αλλάζουν
Μα συνεχίζουν να χτυπούν
και κάθε τόσο
με νέους τρόπους προσπαθούν
τον πόνο ν’ αυγατίσουν

Τα χέρια που μου φράζανε
τη μύτη και το στόμα
τα δάγκωσα
Μα τώρα
σε μια κουβέρτα τυλιγμένο το κεφάλι
κι ο ουρανός
κατέβηκε στα μάτια
γεμάτος άστρα
Στο στήθος μου
σωριάστηκαν βουνά
παράξενες σειρήνες
στ’ αυτιά βουίζουνε

Άδικα σπαρταράει το κορμί
για λίγο αέρα
Μεσ’ στον ιδρώτα βουτηγμένος
για λίγο αέρα
για λίγο αέρα μοναχά…

Φωνές και χάχανα
φτηνά και πρόστυχα αστεία
Και το κατόρθωμα;
Πασπατεύουνε τ’ αρχίδια του Δεσμώτη
Χωρίς να βιάζονται…

Μου περιγράφουνε τι πρόκειται να πάθω
χωρίς να βιάζονται…
Ανοίγουνε κουτιά
βγάζουν βελόνες
χωρίς να βιάζονται…

Ανάμεσά τους κάποιος
(όπως πάντα)
με… συμβουλεύει
(παίζει το ρόλο του καλού)
Μα δεν τον άκουσα και πάλι
κι έτσι αρχίζουνε

Περνούν μεσ’ στην ουρήθρα μια βελόνα
(πολύ λεπτή – μετάλλινη)
ανατριχίλα σ’ όλο το κορμί
την άλλη άκρη της βελόνας
τώρα ζεσταίνουν…

Τις οιμωγές
τις πνίγουνε τα γέλια
Τα γέλια ακούστε
τα γέλια τους…

Βράχνιασαν, ίδρωσαν, κουράστηκαν
χωρίς πια σύστημα αρχίσαν να χτυπούν
Όλοι μαζί
ουρλιάζοντας…
Μια μηχανή παράμερα μουγκρίζει
και μια ανθρώπινη φωνή
μέσα στο σάλο ακούγεται
Ένα ραδιόφωνο
Λες και τρελάθηκαν
με χέρια και με πόδια με χτυπούν
Όλοι μαζί…
Στους τοίχους και στο πάτωμα
φωτιάς λουλούδια ξεπροβάλλουν
Φλόγες αλλόκοσμες
Χορεύουν ξέφρενους ρυθμούς
όλα γυρίζουν
κι ύστερα χάνονται…

Σ’ άλλο δωμάτιο βρίσκομαι
μικρή η διαφορά
οι αλυσίδες πάντα συντροφιά μου
τα πρόσωπα θολά
σκυμμέν’ απάνω μου
αγκάθια μίσους
Και ανεβαίνει ο τόνος της φωνής

Και νέα πρόσωπα μαζί με τα γνωστά
Μα ίδεις όλες οι μορφές
Και οι στολές τους ίδιες
τι κι αν βρίσκεται στο πέτο της στολής
κάποια παράσταση παλιά;
Του Ιπποκράτη τώρα
τον ξεχάσανε τον όρκο…

Σκηνές ζωής
Μαύρες σκιές
Σκηνές που έζησα
Μα ποια να πρωτοθυμηθώ;
Η μνήμη πόνος
Η μοναξιά;
Πόνος κι αυτή
Πόνος με πόνο συντροφιά
ειν’ η ζωή μας».

«Τα Ποιήματα,»

–Αλέκος Παναγούλης

Greek Junta 1967-4-21_greece01

Yours,
Pano


Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: